Articles

Σαν χάρτινη σελίδα από τον Προυστ  

Author: Νίκος Βατόπουλος
Publish Date: 11 Ιανουαρίου 2012

Καθώς στεκόμουν μπροστά στη νέα σοδειά έργων του Ανδρέα Γεωργιάδη αναλογιζόμουν τι είναι αυτό που κάνει αυτήν την έκθεση να ξεχωρίζει. Δεν ήταν μόνο ο τρόπος που αντιδρούσα σωματικά στη θέαση των συνταρακτικών τοπίων που συγκροτούν την ενότητα «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο». Δεν ήταν, λοιπόν, μονάχα η βύθιση στον εαυτό και το σαλπάρισμα των αισθήσεων. Ηταν, παράλληλα, η ανάγκη να σταθεί κανείς με σεβασμό και απέναντι στην ιδέα και τον πνευματικό μόχθο.

Ηταν ένα σαββατιάτικο μεσημέρι, όταν τα βήματά μου με οδήγησαν στην αίθουσα τέχνης «24» της οδού Σπευσίππου 38. Εκλεισα πίσω την Αθήνα και τον βόμβο της μέρας και αφέθηκα στη φωτεινή σήραγγα μνήμης που είχε δημιουργήσει ο Ανδρέας Γεωργιάδης. Τα έργα του (εκθέτει 45 από μία μεγαλύτερη ενότητα) είναι όλα εμπνευσμένα από λογοτεχνικά κείμενα του 19ου αιώνα, δημιουργούν λίμνες μνήμης, τοπία ονείρων, μυρίζουν ατμό, υγρασία, χορτάρι, νερό ποταμίσιο, σκόνη από δημοσιά. Ο ίδιος θα μπορούσε να είχε βγει από μία σελίδα του Μπαλζάκ ή του Μοπασάν, ήταν τόσο αληθινός ο τρόπος που ανέλυε την έμπνευσή του. Κείμενο - κείμενο έπλεξε μία μυθική αφήγηση, με αποσπάσματα από τον Προυστ ή τον Λαμπεντούζα, τον Φλομπέρ, τον Σταντάλ και τον Ζολά, τον Ντάρελ και τον Τζόις.


Εκθεση - έκπληξη

Βαθιά σκαμμένη η γαλλική, κυρίως, λογοτεχνία σαν οργωμένο χωράφι, γέννησε τα έργα της έκθεσης. Δέντρα, ποτάμια, παιχνίδια φωτός, κορφές σπιτιών, σκιές ανθρώπων. Γεμίζεις ζωγραφική και μαζί πιάνεις τον εαυτό σου σε διαδικασία εσωτερικού «ξεφυλλίσματος» καθώς έργο-έργο πέφτει σαν σκηνή από τοπίο αναμνήσεων ξεχασμένων αναγνώσεων, σαν σελίδα από νεανικά διαβάσματα, σαν σκιρτήματα από βραδιές που ίσως μόνο να φαντάστηκες.

Τέτοια δύναμη μπορεί να επιτελέσει η ζωγραφική με τους βαθύτατους συνειδησιακούς συνειρμούς της, όταν ανακαλεί τις τέχνες (και τη λογοτεχνία αλλά και την ίδια την ιστορία της ζωγραφικής, καθώς, όχι σπάνια, διακρίνονται οι αναφορές στον Κουρμπέ ή στον Βαν Γκογκ). Η γαλλική επαρχία, το Saumur του Μπαλζάκ ή το Λονδίνο του Οσκαρ Ουάιλντ, ο βαθύς ή ο όψιμος 19ος αιώνας, αποκτούν αίφνης μία παράδοξη διαχρονικότητα και μεταβάλλονται σε τοπία οικεία και επίκαιρα.

Ο Ανδρέας Γεωργιάδης έχει δημιουργήσει μία έκθεση-έκπληξη, καθώς με την πράξη της ζωγραφικής του προχωράει στη διατύπωση ενός γαλήνιου μανιφέστου, που ακούγεται σαν ψίθυρος, σαν το γύρισμα μιας σελίδας, αλλά που στην ουσία ακούγεται με ένα δυνατό και υπόκωφο κρότο και μας ταρακουνάει από την ακινησία της εποχής.

Μας οδηγεί το βλέμμα και την καρδιά στα σημαντικά της ζωής, στις μικρές μεγάλες αλήθειες και στους παντοτινούς φόβους που οδηγούν στην ομορφιά. Είναι ένας οδηγός σε ένα λαβύρινθο ξεχασμένων αισθήσεων και ένας χάρτης μιας αυτοσχέδιας φαντασίας.

Νίκος Βατόπουλος
Εφημερίδα Καθημερινή (11/01/2012)



Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο σε τοπία μνήμης


Βούτηξε ξανά, όπως λέει, στα νερά της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ανέσυρε από τη μνήμη όλες τις εικόνες που καρφώνονταν την πρώτη εκείνη ώρα στη φαντασία του και τον συντρόφευαν στην περιπέτεια της ανάγνωσης. Με υλικά από τους μυθικούς εκείνους ωκεανούς και με τη γεύση ενός «παράξενου κόσμου», ο ζωγράφος Ανδρέας Γεωργιάδης απελευθέρωσε ένα κουβάρι προσωπικής παρακαταθήκης που οφείλει στα μεγάλα μυθιστορήματα του 19ου αιώνα.

Η έκθεσή του με τον συμβολικό και πυκνό τίτλο «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» παρουσιάζεται ήδη στον Χώρο Τέχνης «24» και είναι από μόνη της ένα «ταξίδι». Εργα που ανασυστήνουν έναν κόσμο θρυμματισμένων ονείρων και σπαραγμάτων από θολές αναμνήσεις, η νέα σοδειά του Ανδρέα Γεωργιάδη μπορεί να είναι και μία «δήλωση» για μία άλλου είδους πλοήγηση στον σύγχρονο κόσμο. Ξαναμαζεύει ξέφτια και νήματα και τα δένει σε ένα κοντάρι ενός ιστιοφόρου. Αυτό το ταξίδι πάνω σε μία σχεδία με τη ζωγραφική και τη λογοτεχνία να θαλασσοδέρνουν είναι εν τέλει ένα φιλήσυχο αν και ταραγμένο μανιφέστο καλού γούστου και κατασταλαγμένων επιθυμιών. Χρησιμοπιώντας την τεχνική του μελανιού, ο Ανδρέας Γεωργιάδης μάς μυεί παράλληλα και σε ένα τοπίο ιδιαίτερου φωτός. Μία έκθεση με αφετηρία βιβλία που άλλαξαν τις συνδέσεις των νευρώνων και που ίσως μας έκαναν καλύτερους ανθρώπους.

Νίκος Βατόπουλος
Εφημερίδα Καθημερινή (17/12/2011)


© 2011 Andreas Georgiadis
Powered by metti (beta)